Nieuws

Dag 15   (02-12-2011)

Was vandaag wel even zoeken zo zonder Desi, moet nu overal in mijn uppie op af.

Eerst naar de kinderen, de staff weet inmiddels wie ik ben en knikken als ik binnenkom. Heb een Vietnamees joggingpak gekocht speciaal voor in het weeshuis, 100 % zijde. Communicatie heb ik niet met de dames, maar ze moesten wel lachen om mijn nieuwe pak, kan me niets schelen, zit lekker, die mensen zitten hier de hele dag op de vloer, dus de broek mag niet knellen.

Het weeshuis bestaat uit verschillende ruimtes, 0 tot 3 maanden, 4 tot 8 mnd, 8 mnd tot je kunt lopen en dat doen ze al heel jong hier, en dan naar de peuters en van de peuters naar de 6 jarigen. Zij zijn beneden en kunnen ook de straat op en naar school.

Er was vandaag een arts uit Frankrijk aanwezig, er is een franse stichtining die geld inzameld voor de kinderen in dit weeshuis en hij kwam de gezondheid van alle kinderen checken. Er zijn 2 baby's en een jongentje van 4 heel slecht aan toe, hart en longklachten, zij zullen het hier niet overleven. De rest van de kids is berensterk, alle aandacht vinden ze heerlijk, zelfs die van een arst. Heb ze allemaal maar even extra geknuffeld :)

De dames zijn vooral praktisch, dus voeden gaat op de automaat, flesvoeding gebeurd in bed, een kussentje onder het flesje. Herkende het wel, Barry heeft er ook wel eens zo bijgelegen, maar hier weten ze niet beter. Dus op de arm een flesje geven vinden ze helemaal niet fijn. Pap eten gaat hier met de armpjes strak langs het lijf in de broek of jurk, flinke lepels vol, beetje water om door te spoelen, heel praktisch maar ook wel een beetje bruut, maar goed je zal maar zoveel monden moeten voeden iedere dag, ik doe er in ieder geval niet aan mee.

Mijn favouriet, Pele noemen wij hem, heeft enorme bruine ogen en kijkt heel angstig de wereld in. Hij kruipt en heeft een paar tandjes maar verder weet ik niets van hem, weet wel dat ik enorm gek op hem ben. Hij komt altijd lekker tegen me aanhangen en valt dan in slaap, de dames waren er vandaag niet heel blij mee, want het was etenstijd, maar hij was al in dromenland. Heerlijk, het brengt ook allemaal herinneringen boven aan de tijd dat Barry die leeftijd had, hij doet me aan Barry denken vandaar favouriet, best fijn. Maar Desi heeft me gewaarschuwd, dat alle leuke kleine jongentjes hier uitgroeien tot lelijke mannen en dat is waar, want we hebben nog geen knappe kerel gezien.

Desi is gelukkig weer veilig thuis x