Nieuws

home sweet home?   (17-02-2012)

Alweer een week thuis, heerlijk familie, vrienden, werk, verschrikkelijk de stilte op de Kiekendief. Lieve mooie, kleine stoere Barry, wat is je afwezigheid weer aanwezig.......... ik wist van te voren dat het zo zou zijn, maar het blijft pijnlijk, en jammer en zonde en zinloos en verdrietig.

En als ik alleen thuis ben mis ik ook dat enorme hektische leven daar, de warmte van de zon en die enorme liefde voor en van die kinderen. Het lijkt of mijn hart is gegroeid, er is naast Barry ook ruimte gemaakt voor al die lieve weeskinderen. Ik ben Dobla Azie ook zeer dankbaar die deze periode zo toegankelijk heeft gemaakt, want uiteindelijk hoefde ik alleen te beslissen wanneer en hoelang en dan is de stap zo gezet.

De eerste weken waren geen feest, maar toen ik eenmaal het ritme van Vietnam te pakken had was het heerlijk, een eenvoudig maar levendig leven. je hebt er niet veel nodig, het leven is goedkoop, het wordt geleefd op straat en kleding is bijzaak. Doodgaan is daar ook veel minder ingrijpend , het hoort erbij, net als overal ter wereld alleen in Azie wordt het makkelijker geaccepteerd. Ze vieren feest bij een overlijden, omdat de persoon naar een betere wereld overgaat. En zo zetten al die nieuwe levenswijzes me aan het denken en hopen te helpen bij het vinden van "het een plekje geven".

Maar wat was nederland prachtig bij thuiskomst, sneeuw en ijs, gelukkig toch nog een stukje winter meegepikt. Had zelfs zin op even het ijs op te gaan, maar van teenslippers naar stalen noren leek mij wat gewaagd. Al weer diverse leuke afspraakjes gehad met familie en vriendinnen en zo vult de agenda zich vanzelf weer aan. Het strandseizoen staat voor de deur en daar heb ik veel zin in, een heerlijke plek en we proberen weer een leuk team bij elkaar te zoeken. Nu maar hopen op Vietnameese temperaturen.

Groet is rust en prachtig, en er gaat toch niets boven je eigen bed!

Tot een volgende avontuur!
lfs Jo