Nieuws

laatse dag   (08-02-2012)

Mijn laatste dag van 3 maanden als vrijwilligster in een weeshuis in Vietnam zit erop, ik wist niet dat ik van zoveel kinderen zou gaan houden!
 
Ik moet terug komen op iets wat ik eerder gezegd heb over de Vietnamezen, ik heb ze ooit in het begin van mijn verblijf hier het meest onvriendelijke volk van Azië genoemd, en dat is achteraf niet waar, het zijn alleen geen alleman vrienden. Sinds ik hier ben drink ik elke dag in het cafeetje naast het weeshuis koffie, en elke dag fiets ik er minimaal 4 x per dag langs al drie maanden lang. Opa zit altijd als ik er ben of er langs fiets op een klein plastic stoeltje in zijn pyjama voor de ingang , en steekt sinds deze week zijn hand naar me op!!
Als ze je eenmaal kennen en mogen, zijn ze echt heel erg lief. De uitbaatster van ditzelfde cafe, ik denk de dochter van, maakt wel altijd een praatje met me, zij spreekt ook een beetje Engels. Ik had haar verteld dat dit mijn laatste week was, dus gisterochtend kwam ze aan ons tafeltje en nam afscheid met tranen in haar ogen, ik kreeg van haar een grote zak koffie mee, als souvenier, gaf zo al haar winst weer terug.
 
Vandaag ook het kinderfeest gevierd, vertrek 14.00 uur vanuit het weeshuis, iedereen mocht mee, behalve de net lopertjes en de baby’s. Ik had zelf hulp ingezet want de nurses mogen het weeshuis niet verlaten onder werktijd. Wij waren met 6 volwassenen en hadden uiteindelijk 14 kinderen meegenomen, waaronder ook een kneusje, een doof meisje,een brokkenpiloot en heel veel snoep, koek en drinken. Het was geen ontspannen middag, ze waren allemaal door het dolle heen, die groepsfoto, was een drama, ze wilden allemaal iets anders. Was dan ook heel blij dat we compleet met 20 personen weer in twee taxi’s zaten. (dat kan hier in Vietnam, moet je bij Raat niet mee aan komen)
 
Vanmorgen kreeg ik van de leidinggevende een cadeau en een oorkonde. De oorkonde verkondigt dat ik een goed mens ben met een groot hart die veel heeft gedaan voor de hiv besmette kinderen uit het weeshuis in Vung Tau, mooie worden in het Vietnamees. Het cadeau is een stuk bamboe voor aan de wand met daarop een aantal grote mieren, dit zegt iets over de nijverheid van de Vietnamezen, gezamenlijk hard werken. Maar het mooiste cadeau was de mededeling dat ons dove vriendje Minh vanmiddag naar het weeshuis kwam omdat hij morgen voor zijn ontstoken ogen naar de dokter moet. Daar werd ik wel heel blij van, even het moeizame afscheid van zaterdag rechtzetten. Hij kwam om vier uur aanrijden in het busje van het weeshuis, terwijl wij net aan ons welverdiende biertje zaten bij het cafeetje, och je had dat snoetje moeten zien, hij straalde!
 
Gister zijn we met vijf grotere kinderen en de leidinggevende naar Dobla geweest, kregen de volledige tour van Jan, die eindigde met een lunch en een eigen doos chocola. De kinderen waren onder de indruk, mochten elk eind product proeven, en zagen eruit als chirurgen, want vanwege de hygiëne draag je in de fabriek een overjas, mondkapje, haarnetje en overschoenen. Op de terugweg vroegen wij ons af of we iets voor Minh konden kopen omdat we een rotgevoel aan zijn school en ons bezoek hadden overgehouden. Zij vertelde ons dat zijn school vergeleken bij andere scholen in Vietnam heel redelijk is. Er is niet een weeshuis of school in Vietnam dat zo open, schoon en kleurig is als dit weeshuis in Vung Tau. Wat hij nodig heeft zijn kleren, omdat hij niet vaak in het weeshuis is, mist hij altijd de verdeling van de kleding en heeft daardoor bijna niets. Gelukkig houd ik van shoppen en ben meteen op de fiets gestapt en hem een aantal korte broeken, t-shirts, slippers en stripboeken voor hem gekocht. En die heb ik hem daar, bij dat cafeetje gegeven, terwijl hij lekker op schoot zat aan een colaatje. Maar het meest blij werd hij, net als wij, van ons tripje naar de supermarkt.
 
Ik had vanuit Nederland best veel geld ontvangen, Marjan had geld opgehaald bij haar collega’s, een nieuwe lieve kennis had gedoneerd en Juriaan van Dobla deed ook nog € 100,- in de pot. Tot heden wist ik niet waaraan ik het zou kunnen uitgeven, spullen zijn er genoeg en het geld dat je afgeeft verdampt hier zullen we maar zeggen, maar dat licht ik later nog eens toe. Uit ons vragenuurtje op de terugweg van Dobla bleek dat ze toch krapper in hun geld komen te zitten vanwege minder adoptie door de strengere regels vanuit de regering. Melk is een grote kostenpost, er is zelfs een periode geweest dat de kinderen geen melk kregen omdat er gewoon niet genoeg geld voor was. Dus Marjan, Minh en ik zijn vanavond met de taxi naar de grote supermarkt in de stad gereden, en hebben de pinautomaat en de schappen met Pampers en baby melkpoeder leeggehaald, wat een heerlijke aktie. Met drie winkelwagens vol liepen we als in een polonaise naar de kassa en hebben zo alle miljoenen afgetikt. Daar hebben ze voorlopig geen tekort van.
 
Minh naar bed, wij naar ons laatste avondmaal met Jan en Chi! Koffers gepakt en dan toch morgen voor we in de onderzeeër stappen nog heel even langs het weeshuis om de laatste kusje uit te delen, ik ga ze zooooooo missen…………………………………
 
trust