Nieuws

dag 65   (21-01-2012)

Mar heeft letterlijk, een gat in de nacht geslapen, van 9 tot 9, niks jetlag! Samen naar het weeshuis, ieder mens dat hier binnenstapt is diep onder de indruk, zulke lieve kleine kinderen en helemaal alleen op de wereld. Soms begin ik spontaan te huilen bij het besef dat hun toekomst zo onzeker is, zullen zij geadopteerd worden of blijft dit hun thuis?
 
Als ik ga schrijven aan mijn bureautje, staat links van mij een laatste ingelijste foto van Barry en mij, kerst 2009!  Een gevoel van geluk en verdriet bekruipt mij, geluk omdat dit mijn kind is en innig verdriet om zijn gemis. Hoe nu verder, ik onderneem van alles, maar ik bedoel echt verder, dat het leven weer een zinvolle invulling krijgt in plaats van opvulling. Het straks terug gaan naar huis geeft ook een dubbel gevoel, hier is zijn gemis verder van mijn bed, geen vriendjes, lege kamer, scooter maar vooral de enorme leegte in mijn leven is hier minder. Maar daar waar ik hem mis is ook iedereen waar ik van houd. En deze hummels straks achterlaten zal ook niet meevallen, ze zijn allemaal zo bijzonder, zou geen keuze meer kunnen maken.
 
Vanwege de feestweek is ook het weeshuis mooi versiert en er is een karaoke set gehuurd. Vanmorgen vroeg werd er al uit volle borst gezongen, zowel door de staf als de kinderen, niet om aan te horen, waarschijnlijk ook omdat de taal zo vreemd is. Dit is hun thuis en het is wel een fijn gevoel dat er genoeg aandacht wordt besteed aan feestjes, het is schoon, ze hebben een eigen bed, een dak boven hun hoofd en genoeg te eten.
 
Vanmiddag met Arthur koffie gedronken, die zit inmiddels in het vliegtuig. Even de drukke dagen met de mannen geëvalueerd en nader kennis gemaakt met Marjan. Wij zijn daarna nog even terug gegaan naar het weeshuis, want we waren nog niet bij de baby’s geweest. De kleine spin was in een goed humeur want ze heeft een hele tijd heerlijk bij me op schoot gezeten. Weet eindelijk hoe ze heten, Wey en Jen spin.
 
Er is een klein baby ventje, denk 2.5 maand inmiddels, hij was 20 dagen oud toen zijn moeder hem bracht. Zo arm, geen geld voor eten voor zichzelf of haar baby, geen moedermelk en heeft hem daarom moeten voeden met gecondenseerde melk met wat warm water. Zijn conditie is inmiddels een stuk beter, en als je hem wat aandacht geeft schatert hij het uit, dat is de reden waarom ik hier ben, denk ik dan maar.
 
Daarna op de fiets naar de supermarkt, champagne of iets wat erop lijkt gekocht, konden het label niet lezen, want wij gaan morgen nog een keer het oude jaar wegknallen. Het was overal zo druk, zelf met de fiets was er soms geen doorkomen aan. Vond het gebaar van de geluksboom zo mooi dat ik er eentje voor Chi heb gekocht, een flinke boom met mooie grote gele bloemen. Als een echte Vietnamees achterop de fiets meegenomen, en goed thuis gekomen. Ik denk dat de Vietnamezen enorm veel ongeluk vrezen als ze een blanke vrouw op de fiets met een geluksboom achterop aan rijden want ik ben nog nooit zo beleefd behandeld in het verkeer.
 
Indiaas gegeten, pittig, heb dorst en een of ander kruid breekt me op!
 
trust