Nieuws

dag 49   (05-01-2012)

Het is stil zonder iedereen, even geen luxe dineetjes of uitjes meer! Weer alleen op de fiets mijn rondje maken. Bij deze kar haal ik ‘s morgens mijn broodje, kan tot elf uur, dan is ze los!
 
Ik heb me voorgenomen om iedere dag even een uurtje met een van de kneusjes te gaan zitten. Er liggen 3 hersenbeschadigde kinderen op de afdeling bij de 1 jarige, alhoewel ze toch al wat ouder zijn. Ze zijn hier als baby hier gekomen en inmiddels een jaar of 4 oud. Kunnen niet lopen, zitten of praten, liggen de hele dag in hun bedje. Worden gewassen en gevoed en een of twee keer per week krijgen ze een massage, als je ze optilt zijn ze helemaal stijf, maar naar verloop van tijd ontspannen de spieren zich. Met hele intensieve therapie zouden ze waarschijnlijk wel meer kunnen, maar helaas daar is geen geld voor.
 
Er is een laag eenpersoonsbed in de ruimte geplaatst, waar ik lekker op kan zitten en de kleintjes op kunnen klimmen. Dan zit ik daar rustig op met een disabled kind tegen me aan, aai hun wangen en hoofd, klets wat tegen ze, terwijl ik de rest ook aandacht kan geven, prima combinatie. Geen idee of ze me horen, voelen wel want ze zijn compleet ontspannen. Gevangen in je eigen lichaam, hoe gelukkig mag je jezelf prijzen met een gezond kind!
 
Er waren vandaag een hoop vreemdelingen op bezoek, mensen van Unicef, misschien voor giften, en een aantal dames van een adoptie instantie in Canada. Er staan, naar ik begreep, toch een aantal adopties op de lijst. Deze dames brachten knuffels en foto’s van stellen van de adoptie ouders, je snapt dat ik nu niet meer weet hoe het zit, er zijn waarschijnlijk meerdere wegen die naar adopteren leiden. Ook kleine Lam, het meisje waarvan de moeder af en toe nog op bezoek komt, kreeg een pakketje. Dat moet voor haar moeder ook een heel dubbel gevoel zijn, je wenst je kind het beste, maar haar niet zien opgroeien is pijnlijk.
 
Vind het heel jammer dat ik de taal niet spreek, zou zo graag de iets oudere kinderen willen vragen naar hun beleving hier in het weeshuis. Er lopen toch veel westerlingen in en uit, met cadeautjes en woorden die ze niet verstaan, net appies kijken en misschien voelen zij dat ook zo.
 
Ik ga morgen de trip met Desi naar de Mekong Delta eens opschrijven, het is hier nu rustig. Volgende week naar Hongkong, doe ik mezelf cadeau voor mijn verjaardag, en daarna komt Marjan H deze kant op.