Nieuws

dag 5/31   (18-12-2011)

 

 

Al ruim een maand hier, lijkt veel langer eigenlijk, al twee keer verhuisd veel nieuwe kennissen opgedaan en ontelbaar knuffels weggegeven aan de kinderen. Wat kun je eigenlijk veel doen 1 maand.
 
Zussie is alweer een hele tijd weg, wil jullie aldoor nog over onze eerst twee weken hier in Vietnam vertellen want die waren eigenlijk verschrikkelijk. Lange Wendy komt in een gespreid bedje, fijn appartement, Jootje weet de weg, leuke restaurantjes en terrasjes. Maar Desi, die had al die luxe niet, dat waren zware dagen. Zweten, slecht slapen, veel omlopen en buikloop. Daar had Dees norit voor mee, sterk spul dat norit,  je bent meteen een week uitgepoept.
 
Omdat je zo uit je doen bent door bovenstaand, liepen we eigenlijk een beetje als een kip zonder kop in Vung Tau rond. De receptie van het appartement begreep niets van ons, van binnen naar buiten, van boven naar beneden en dat een keer of 10 per dag, je weet je eigenlijk geen raad met je dag. Grote zwarte torren in de slaapkamer, naast het hotel was een restaurant in aanbouw en aangezien de werklui op de bouwplaats wonen, werken ze wanneer ze zin hebben. ’S Morgens om 6 uur of op zondag, niemand die rekening hield met de zusjes Schouten.

Uiteindelijk een weekje op trip, na veel wikken en wegen besloten we om met de bus vanuit Saigon naar Phan Thiet te rijden. Ligt aan de oostkust, bekend om zijn spierwitte duinen, zijn eigenlijk gewoon zandverstuivingen, net  als in Groet, en er boven ligt Mue ne, het walhalla voor westerse kitesurfers.
 
Vanuit Vung Tau neem je de Russische onderzeeër naar Saigon, het is een vleugelboot, maar rijp voor de sloop. Wat een vieze ouwe boten, je moet een beetje mazzel hebben met je stoelnummer want als je vlak bij de machinekamer zit kom je er strontmisselijk uit. Iedere overtocht valt de motor 1 of 2 keer uit, waarschijnlijk zit er dan iets in de schroef. Maar goed het gaat sneller dan met de auto, 1,5 uur en je bent in Saigon met de auto is het nog altijd 3 uur vanwege veel verkeer en slechte wegen.
 
Eerst op zoek naar het reisbureau, Shintours, om onze tickets te kopen. ’S Middags om 3 uur zou de bus vertrekken, dus nog alle tijd om Saigon te verkennen. Je hebt hier een grote overdekte markt waar veel nepspul te koop is, leuk dachten wij, maar de verkopers zijn zo agressief dat we er hardlopend zijn weggegaan. Misschien een volgende keer als we mentaal zijn aangesterkt van de enorme cultuurschok.
 
We hadden zin in de busreis, lekker zitten, arco in de bus en waren nieuwsgierig naar het mooie Vietnamese landschap. Eerst Saigon uit, dan wordt het verkeer vast minder. Maar niets van dat alles, 250 km lang een aaneenschakeling van huisjes, winkeltjes, vuilnis en Russische tankstations. Niks jungle, rijstvelden en punthoedjes, er is maar 1 weg die kant op en iedereen wil daarvan mee profiteren, dus begint iets langs de weg. Gelukkig wordt het vroeg donker en konden we niets meer zien. Er zat nog een beetje ranzige dikke man naast ons, verlegen om een praatje, deed ons denken aan Johannes van Dam. Hij was van origine Engels, woonde al jaren in Vietnam, met een waarschijnlijk veel jongere vrouw, van beroep journalist voor een blad dat hotels beoordeelde. We zagen hem in gedachten al van alles van de kaart bestellen om vervolgens zijn identiteit bekend te maken. Melde ons dat hij alle talen beheerste, maar het Vietnamees waarschijnlijk niet heel goed, want er werd tijdens een telefoongesprek van zijn kant, hartelijk om gelachen door Vietnamese medereizigers.

Uiteindelijk duurde de reis 2 uur langer dan de geplande 5 uur, vanwege drukte, dus kwamen tegen 10 uur pas aan in ons gedateerde resort. Even hapje gegeten en toen lekker plat, schone kamer, warm water en de arco klonk als het ruisen van de zee bij windkracht 6. Wat een dag, morgen meer.
 
Trust
x