Nieuws

dag 26   (14-12-2011)

 

Gister weinig nieuws en geen schrijfzin. Mijn moedertje mailde al dat ze mijn verslag nog niet zag staan, moeders…….. nee hoor mam, ben blij dat je het graag leest xx
 
Het zag er vandaag al uit alsof het zou gaan regenen, en inderdaad om 17.00 barste er een dikke bui los. Jammer want nu mis ik mijn geliefde fietstochtje tijdens het schemerdonker. Dan gaan alle lichtjes aan en ziet Vung Tau er een stuk vriendelijker uit dan overdag. Ik ging deze kant op om kerst te ontlopen, maar als ze er ergens een kermis van maken is het hier wel, daar is het huis van Bertus Buijs niets bij, ha ha. En rond dit tijdstip breekt ook de ijver weer los, vuurtjes worden opgepord, de stalletjes ontsteken hun verlichting want er moet weer worden gegeten. Iedereen verkoopt wel iets eetbaars, fruit ( ze hebben hier hele lekkere kleine mandarijntjes), pinda’s, eieren, soep, je kunt het niet bedenken of zij verkopen het.

Elke middag gaan wij met de kinderen van 4 tot 8 jaar naar het park. Wij zijn, Celine, haar man en ik. We nemen 4 kids per keer mee, vandaag waren dat de Hiv broertjes, een schattig meisje en nog een ventje. Ik weet hun namen nu redelijk, via ezelbruggetjes, en ze luisteren er naar. Ook ons brabbeltaaltje krijgt steeds meer vaste vorm. Ik zal hun namen onder de foto’s gaan zetten, op die manier kunnen jullie ze herkennen en krijgen tijdens het lezen misschien wel een band met ze die zo sterk wordt dat jullie er wel eentje willen adopteren op afstand, want aan geld hebben ze meer dan kleren of knuffels, het gaat tenslotte ordinair om brood op de plank.
 
In het park is ook van alles te eten en te drinken, achter op de fiets of in manden aan zón hefboom. Tot heden hebben we nog niets gegeten bij de straatventers, de houdbaarheid is toch twijfelachtig, ze kunnen tenslotte niet koelen. Maar vandaag was de maag groter dan het verstand, verse loempia’s met garnalen en gebakken rijst rolletjes gevuld met banaan. Voorzichtige kleine hapjes, maar het was heel erg lekker, alleen de rijst/banaan combi viel niet in de smaak. Maar most inportant “We are still alive”
In het park kunnen ze schommelen, glijden en klimmen, wij houden vanaf een bankje de boel in de gaten. Daarna naar zee, begint heel voorzichtig maar uiteindelijk liggen de jongens in het water met kleren en al. Maar de  pret die je op die snoetjes ziet, is alle muggenbulten en zweetoksels dik waard.
 
Celine had van een vriendin kleding en haarspeldjes van diens dochter gehad om uit te delen. Alle meiden stonden om haar heen te dringen en te trekken, vrouwen op de lappenmarkt zijn er niets bij, er was gelukkig genoeg dus geen teleurgestelde gezichtjes.
 
Naast het weeshuis is een barretje waar ik dus nooit van plan was binnen te stappen, maar die kinderen zuigen alle energie uit je en we waren zo dorstig, dat deze bar ineens heel aantrekkelijk was. Bleek een prima stek, heerlijke lemonjuice, bakje pinda’s, koud biertje en goed zicht op dit hele gekke straatje. Mocht je zin hebben in een snack dan houd je even een van de straatventers aan.
 
Typ verdorie dit stukje al voor de 3e keer, internet error, ben er voorlopig weer klaar mee.
 
trust